De kledingspeld is aanzienlijk geëvolueerd sinds haar oorsprong in de oude wereld.

In die tijd werden spelden van zilver en goud vooral functioneel gebruikt, om kleding vast te maken of te beveiligen.
De eerste sieradenpinnen waren rudimentair, gemaakt van stekels, vuursteen of stokken.

Tijdens de bronsperiode werden ze geleidelijk met de hand van metaal gemaakt, waarbij ze fijner en steviger werden.
Hun praktische gebruik vervaagt in de middeleeuwen, een periode waarin zilveren spelden echte prestigieuze ornamenten worden, symbolen van versiering en sociale status.

In de Georgische periode worden spelden voorzien van gesloten monturen soms bekleed met aluminium, bedoeld om de kleur en glans van edelstenen te versterken.

In de Victoriaanse tijd wordt de rouwspeld gebruikelijk, vaak versierd met zwarte email, gegraveerd met de datum van de overledene en soms voorzien van een geheim compartiment met een lokje haar.

Ook gebruikt als mantelspelden, verschijnen de Keltische zilverspelden, gedragen door de Kelten en Vikingen, al in de vroege middeleeuwen in Ierland en Groot-Brittannië, gekenmerkt door hun lange pin bevestigd aan een ring.